* ΤΙ ΜΑΣ ΑΠΑΝΤΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ OTAN ZHTAME?

Aλήθειες που αναφέρει ο Λόγος του Θεού για τις απαντήσεις του Θεού: -Πολλές φορές ο Θεός δίνει στα παιδιά Του εκείνο που του ζητούν ακριβώς όταν Του το ζητούν και όπως Του το ζητούν. -Πολλές φορές ο Θεός αργοπορεί την απάντησή στην προσευχή όπως την προφέρουμε γιατί Εκείνος έχει τους λόγους Του και ξέρει ότι δεν πρόκειται να είναι για το αιώνιο συμφέρον μας εκείνο που ζητούμε. -Πολλές φορές ο Θεός απαντά στην προσευχή μας επιτρέποντας μας να περάσουμε μεγάλες θλίψεις. Καταλαβαίνει από κείνα που Του ζητούμε ότι χρειαζόμαστε τη θλίψη για να γιατρευτούμε πνευματικά. -Πολλές φορές ο Θεός απαντά την προσευχή μας δίνοντάς μας κάτι πολύ καλύτερο από εκείνο που ζητούμε.

* ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ?

Έχουμε ακούσει πολλές φορές «το θρησκευόμενο» αυτό αξίωμα που είναι για το ευαγγέλιο τελείως απαράδεκτο.

''Θρησκευόμενο'' γιατί δυστυχώς βγήκε από τους θρησκευτικούς κύκλους και μάλιστα του αποστατημένου χριστιανισμού που παραποιήθηκε και παρερμηνεύτηκε.

Οι σταυροφόροι εκστρατεύσανε για να ελευθερώσουν τους «Άγιους τόπους» και να γίνουν πάλι χριστιανικοί, γιατί τους είχαν πάρει οι Μωαμεθανοί.

Αυτό το θεωρήσανε ιερό σκοπό και ξεχάσανε τον εαυτό τους.

Όπου περάσανε αποδειχθήκανε σωστά θηρία, αγροίκοι, βάρβαροι, πραγματικά αγρίμια. Σκότωσαν ανεξαρτήτως φύλλου, άνδρες-γυναίκες-παιδιά.

Βιάσανε γυναίκες, κάψανε χωριά.

Το πέρασμά τους μια καταστροφή, μια τυραννία, και θεωρούσαν τον εαυτό τους αθώο μια και ο σκοπός ήταν άγιος.

Η ιερά εξέταση καταδίκαζε χιλιάδες ανθρώπους σε θάνατο και μάλιστα να καίγονται ζωντανοί, γιατί είχαν «αιρετικές ιδέες», γιατί δεν δεχόντουσαν τον Πάπα για σωτήρα, αλλά μόνο τον Ιησού Χριστό και γιατί ΔΙΑΒΑΖΑΝ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ.

Ποτέ δεν σκεφθήκανε οι άνθρωποι αυτοί, ότι ο φόνος και γενικά ο διωγμός, δεν επιτρέπεται με κανένα τρόπο από το ευαγγέλιο, όταν μάλιστα θέλεις να πείσεις κάποιον, να παρατήσει την πίστη του, έστω κι’αν αυτή, πραγματικά είναι αιρετική, ή λάθος.

Μέσα παράνομα και αμαρτωλά, δεν αγιάζονται, επειδή ο σκοπός είναι άγιος.

''Τα παιδιά του Μω/Μορμονοι'' χρησιμοποιούν την πορνεία σαν μέσο προσηλυτισμού των νέων κυρίως ατόμων, στις δικές τους ιδέες.

Έτσι βάζουν την κοπελίτσα να πορνεύει με τον καθένα και την πείθουν ότι ''το μέσον πορνεία'' είναι άγιο, αφού σκοπό έχει να κάνει τον άλλον να πιστέψει στην αίρεσή τους.

Μπορούμε να πούμε ότι ποτέ ο σκοπός δεν μπορεί να είναι άγιος, όταν τα μέσα είναι άνομα. Όταν τα μέσα είναι άγια, τότε και ο σκοπός είναι άγιος.

Όταν χρησιμοποιούμε την αγάπη, την ευθύτητα, τη καλοσύνη, την αλήθεια, την αγνότητα, είναι αδύνατον να έχουμε κακό σκοπό.

Όταν όμως χρησιμοποιούμε την ψευτιά, την πονηριά, την κακία, την λοιδορία την σαρκολατρεία και γενικά την αμαρτία, δεν μπορεί παρά ο σκοπός να είναι ύπουλος, κακός και σάπιος και από πίσω οπωσδήποτε κρύβεται ο διάβολος.

Από τα μέσα φανερώνεται ο σκοπός.

Ποτέ ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.

* ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΙΣΤΗ

Η Ομολογία Πίστεως, το Σύμβολο της Πίστης μας, είναι ο καλύτερος οδοδείκτης.

Μας δείχνει ποία είναι ή αληθινή πίστη, ποία είναι η αληθινή οδός που οδηγεί στον Θεό.

Δεν συμβαίνει το ίδιο με την κάθε θρησκευτική ομολογία-έργο ανθρώπων.

Μπορούν ποτέ, τα έργα των ανθρώπων να συγκριθούν με τα έργα του Θεού;

Μπορεί ποτέ, ο λόγος των ανθρώπων να ισοσταθμίσει με τον λόγο του Θεού;

Άνθρωποι γεμάτοι εγωισμό φαντάσθηκαν ότι οι γνώμες τους ήσαν οι καλύτερες στον κόσμο. Και τις κήρυξαν με φανατισμό!

Και απόκτησαν οπαδούς!

Έτσι γέμισε ο κόσμος ψεύτικες θρησκείες.

Οι θρησκείες αυτές, δεν είναι οδοί προς τον Θεό.

Είναι στραβά μονοπάτια.

Δεν είναι οδοδείκτες.

Είναι συνθήματα απατηλά.

Δεν οδηγούν στον Θεό.

Οδηγούν μακριά από τον Θεό.

Δεν οδηγούν στον Θεό.

Δεν οδηγούν πουθενά.

* ΕΧΕΙΣ ΔΥΝΑΤΕΣ ΡΙΖΕΣ?

Το να βλέπουμε τα πάθη μας, να λυπόμαστε γιʼ αυτά και να καταφεύγουμε στο Θεό, ζητώντας τη θεραπεία της ψυχής μας, είναι η καλή αρχή του καλού δρόμου. Βλέπετε να υπάρχει μέσα σας η διάθεση για την απαλλαγή από τα πάθη;

Αν ναι, να προσέχετε καθημερινά τον εαυτό σας, να φοβάστε τις πτώσεις και να φυλάγεστε με κάθε τρόπο από τις αιτίες της αμαρτίας.

Έτσι, με τον καιρό, τα πάθη εξασθενούν. Αλίμονο στη ψυχή, που θα φτάσει στην αναίδεια να πει: «Τίποτα δεν φοβάμαι!».

Αυτή η εγωιστική αφοβία είναι η αρχή της πτώσεως και της καταστροφής της. Πάντως, και όταν αγωνιζόμαστε με καλή προαίρεση εναντίον των παθών, πρέπει νʼ αποφεύγουμε τις αδιάκριτες ακρότητες.

Πρέπει να γνωρίζουμε το μέτρο και τα μέτρα μας.

Αλλιώς θα κυριευθούμε από αθυμία και στη συνέχεια από απελπισία.

Παρʼ όλες τις αδυναμίες μας, ας μην αμφιβάλλουμε ότι ο Θεός μας αγαπάει και θέλει τη σωτηρία μας.

Επομένως, αν δεν παραδινόμαστε θεληματικά στα πάθη, Εκείνος θα μας προφυλάξει από τις πτώσεις. Το δέντρο που έχει ριζώσει βαθιά στη γη, λυγίζει κάτω από το δυνατό άνεμο, αλλά σηκώνεται πάλι όρθιο, όταν αυτός κοπάσει.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη ψυχή.

Ας λυσσομανούν εναντίον της τα πάθη, ας την ταρακουνούν κι ας τη λυγίζουν πρόσκαιρα. Φτάνει η ρίζα να μην πειραχθεί.

Και ρίζα είναι η σταθερή απόφαση της ψυχής να μην υποχωρήσει στην αμαρτία ως το θάνατο.

* ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΔΩΣΕ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΡΩΜΕ ΤΑ ΑΓΑΘΑ ΤΟΥ

Ο Θεός μας έδωκε το στόμα μας να δοξάζωμεν τον Κύριόν μας, να λέγωμεν το "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, δια της Θεοτόκου και πάντων των Αγίων έλεησον με τον αμαρτωλόν και ανάξιον δούλον σου".

Μέσα εις το "Κύριε Ίησού Χριστέ" θεωρείται η Αγία Τριας, ο Θεός, η ενσαρκος οικονομία του Χρίστου μας, η Δέσποινά μας η Θεοτόκος και πάντες οι Άγιοι.

Όθεν, αδελφοί μου, ή τρώγομεν ή πίνομεν ή δουλεύομεν, να μη μας λείπη αυτός ο λόγος, η ευχή "Κύριε Ιησού Χριστέ, έλεησόν με" από το στόμα μας και ο σταυρός, και καλόν και άγιον είναι να προσευχόμεθα πάντοτε το πρωΐ, το βράδυ και τα μεσάνυχτα

* ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΑΝΥΣΗΧΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ

Μια ήμέρα είχε βγει ο διάβολος περίπατο μαζί με ένα φίλο του.

'Εκεί λοιπόν πού επήγαιναν, βλέπουν ξαφνικά έναν άνδρα να σκύβει κάτω και κάτι να παίρνει.

- Τι να ευρήκε άραγε; ερώτησε ο φίλος του.

- Λίγη αλήθεια! απάντησε ο διάβολος.

- Και ανησυχείς; τον ερώτησε ο φίλος του.

- Όχι, ( του απάντησε ).

Όχι. Δεν ανησυχώ καθόλου!

Αυτό για μένα είναι καλό.

Θα τον βάλω να της δώσει πιο πολλή σημασία από ο, τι της αξίζει, και να την πιστεύσει τόσο, πού να την κάμει μια καινούργια Θρησκεία, μια καινούργια ομολογία.

* ΕΣΥ ΚΡΙΝΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ?

Καθημερινώς οι άνθρωποι όταν δεν έχουμε τίποτε άλλο να κάνουμε σε σπίτια,σχολεία,γραφεία και πάσης φύσεως συντροφιές σχολιάζουμε πρόσωπα και πράγματα της δικής μας αλλά και της ευρύτερης κοινωνικής ζωής...

Μέχρι εδώ τίποτε το μεμπτό,ώσπου να αρχίσουμε από το απλό κουτσομπολιό να πέφτουμε στην κατάκριση,δηλαδή στη δυσμενή κρίση του άλλου και μάλιστα όχι με στόχο τη διορθωσή του,αλλά με στόχο τη διαπόμπευσή του...

Οταν θέλουμε να διορθώσουμε σε κάτι έναν αδελφό μας ,είπε ο Χριστός,ας επιχειρήσουμε να συζητήσουμε το πρόβλημα μαζί του ,ιδιωτικά και μόνο αν δεν επιτυχουμε τίποτε να το πουμε σε έναν ανώτερο,πρεσβύτερο,ή άλλο Ιεράρχη .

Ποτέ όμως να μην κάνουμε τον κριτή και δικαστή εμείς οι ίδιοι...

Τα βλέπουμε κάθε μέρα αυτά να συμβαίνουν.

Ανθρωποι και μάλιστα ισχυροί πέφτουν στο στόμα ανθρώπων που δεν ξέρουν τι κάνουν και για τί θέμα μιλάνε.

Και τελικά χάνουν την ψυχή τους και την ηρεμία τους.

Και όταν μετά από χρόνια δικαιώνεται ο διασυρθείς ουδείς μπαίνει στον κόπο να ανασκευάσει τα όσα είπε και να ζήτήσει συγνώμη...

Το είδαμε το φαινόμενο δυστυχώς πρόσφατα με το Μακαριστό Χριστόδουλο.

Ενώ ο άνθρωπος αυτός ήταν ασθενής και όδευε προς το θάνατο,ουκ ολίγοι αχρίστιανοι χριστιανοί δεν τον σεβάσθηκαν ούτε αυτή την ώρα αλλά προσπαθούσαν υπαρκτά ή ανύπαρκτα αμαρτήματά του να τα μεγενθύνουν για να κάνουν αντιπολίτευση κατά το κοινώς λεγόμενον...

Ακόμα και σήμερα που έχει πεθάνει δεν είναι λίγοι αυτοι που συνεχίζουν το φοβερό αυτό αμάρτημα...

Που είναι αιτία να διασύρεται ο Θεός και να κατακρημνίζεται ο άνθρωπος...

Και που δεν επιτρέπει σε κανέναν μας να σεβαστεί ούτε την ώρα του θανάτου των συνανθρώπων μας...

Αγαπητοί μου,έχουμε αρκετά δικά μας αμαρτήματα να εξαλείψουμε,και ο Θεός γι αυτό θα ζητήσει το λόγο από εμάς μια μέρα.

Οχι για τους άλλους.

Και επειδή η σημερινή μέρα μας ανήκει,την αυριανή δεν τη γνωρίζουμε,ας το σκεφθούμε !Μπορεί μόνο απο αυτό να βρεθούμε στην κόλαση !

ΜΑΣ ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΕ Η ΝΤΙΝΑ ΑΠΟ ΑΘΗΝΑ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ

* ΓΙΑΤΙ ΑΝΑΒΩ ΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ?

Είναι ωραίο πράγμα να ανάβουμε καντήλια μπροστά στις εικόνες.

Άλλα πιο ωραίο πράγμα είναι να προσφέρουμε στον Θεό σαν θυσία τη φλόγα της αγάπης. Τότε είμαστε αληθινοί προσκυνητες του.

Αν ανάβεις καντήλια στις εικόνες και δεν έχεις αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον σου, αν είσαι φιλάργυρος και φιλόνικος, η θρησκεία σου είναι ματαία.

Γιατί ανάβω το καντήλι;

- Μου θυμίζει ότι όπως ο Θεός είναι φως, έτσι πρέπει να είναι και η ζωή μας φωτεινή.

- Είναι ο έλεγχος στα σκοτεινά μας έργα.

- Είναι μία δική μας θυσία ένδειξη ευγνωμοσύνης και αγάπης για το Χριστό πού θυσιάστηκε για μας.

-Είναι το φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους πού προσπαθούν να απομακρύνουν το νου του άνθρωπου και τις προσευχές του, από το φως πού είναι ο Θεός.

- Όπως το καντήλι καίγεται μέσα στο λάδι, έτσι και εμείς πρέπει να ζητάμε το έλεος του Θεού για τις αμαρτίες μας καίγοντας το δικό μας θέλημα και κάνοντας το θέλημα του Θεού.

- Όπως δεν ανάβει το καντήλι χωρίς τα δικά μας χέρια, έτσι και εμείς δεν θα είχαμε το φως αν ο Χριστός και Θεός μας δεν είχε έρθει στη γη.

* ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟ,ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ...

Στὴν ἔρημο τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἐκεῖνο ποὺ συζητᾶμε εἶναι μὲ ποιὸ τρόπο θὰ κατορθώσουμε, στηριζόμενοι ὑποκριτικὰ πάνω στὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καὶ στὶς δῆθεν ἀπαιτήσεις τῆς σύγχρονης πολυπολιτισμικῆς κοινωνίας μας, ἐπινοώντας τεχνάσματα διάφορα, παρακάμπτοντας ἐπιταγὲς συνταγματικές, ἱστορία καὶ κοινὴ λογική, νὰ πετύχουμε ὥστε τὰ παιδιὰ τῆς χώρας μας νὰ μὴν ἀσχολοῦνται μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο κι Ἀναστημένο Χριστο καὶ ἀκόμα καλύτερα, ἂν εἶναι δυνατόν, νὰ μὴν ἀκοῦνε καθόλου τὸ ὄνομα Χριστός

* ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΥΤΥΧΙΑ?

Όρος «ευτυχία» δεν υπάρχει στην αγία Γραφή!

Στην Κ.Δ. δεν άπαντα ούτε μία φορά.

Γιατί «τύχη» δεν υπάρχει.

Ούτε αγαθή, ούτε κακή.

Επομένως οι χριστιανοί δεν είναι σωστό να μιλάνε για «ευτυχία» και «δυστυχία».

Η ευτυχία, όπως την βλέπουν οι άνθρωποι, είναι μια ψεύτικη, λάθος αντίληψη.

Θεωρούμε συνήθως ευτυχία την υγεία, την μακροβιότητα, την οικονομική άνεση, την γαλήνη, την καλή οικογενειακή κατάσταση, την ειρήνη στον κόσμο.

Όλα αυτά, όμως, δεν είναι πάντοτε αντικειμενικά καλά για τον άνθρωπο.

Δεν του είναι ωφέλιμα και συμφέροντα.

Μερικές φορές, τον συμφέρει τον άνθρωπο, να μην έχει υγεία, να έχει οικονομικά προβλήματα, να μην τον αποδέχεται και να τον απορρίπτει η κοινωνία, να έχει πόνο και πένθος... Ή τάχα ευτυχία είναι στην πραγματικότητα μια ουτοπία.

Ή ζωή μας στην γη είναι σύνθεση αντιθέσεων.

Ζούμε την εξορία, από τον Παράδεισο, στην γη.

Ή μακαριότητα, η ευτυχία, είναι κάτι, πού θα το απολαύσομε μόνο στην αιώνια ζωή.

Εδώ χαρά και λύπη, πόνος και αγαλλίαση, πάνε ανάκατα, συνυπάρχουν συμπορεύονται.

Ευτυχία χωρίς Χριστό ΔΕΝ γίνεται.

Η μόνη αληθινή ευτυχία είναι η εν ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ.

* ΑΠΟ ΕΞΥΠΝΑΚΗΔΕΣ...ΧΟΡΤΑΣΑΜΕ

Ένας άθεος πήρε την απόφαση να διαφωτίσει, να αναδιαπαιδαγωγήσει, εκείνους πού πιστεύουν στον Θεό, και ιδίως τους φοιτητές.

Να τον λοιπόν, ανάμεσα σε φοιτητές.

Και ρωτάει έναν σαρκαστικά:

— Ρε συ, πιστεύεις;

— Ναι, πιστεύω!

— Χμ! Και τον είδες ποτέ σου τον Θεό;

Του απάντησε ο νεαρός.

— Και σαν τι τον πέρασες τον Θεό, ρε!

Να κάθεται να δείχνει τον εαυτό Του στον κάθε βλάκα;

Αλήθεια, συ σαν τι τον περνάς τον Θεό, αδελφέ!

* ΕΤΣΙ ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ?

Δεν είναι λίγες οι φορές που όταν πηγαίνω να εκκλησιασθώ με πιάνει κατάθλιψη.

Βλέπει κανείς τους ανθρώπους να μη σκέπτονται πού πηγαίνουν και γιατί...

Ντύνονται όχι για να πάνε στον Οίκο του Θεού,να προσευχηθουν για τις αμαρτίες τους,αλλά λες και πάνε στην...παραλία...

Ας τοποθετούν οι Ιερείς στην είσοδο του ναού τις ενημερωτικές πινακίδες για σεμνή περιβολή,τίποτε αυτοί...

Θα με ρωτήσει κανείς,μα καλά,στην Εκκλησία ο Θεός για την ψυχή μας δεν ενδιαφέρεται ?Φυσικά,αλλά για να προσεγγίσεις κάποιον υψηλά ιστάμενο να τον παρακαλέσεις για κάτι πας σεμνά ντυμένος,χωρίς πολλά στολίδια,με τα ανάλογα παπούτσια και όχι με...σαγιονάρες λες και μόλις σηκώθηκες από το κρεβάτι...

Δεν είναι δυνατόν να μπαίνουμε ιδίως εμείς οι γυναίκες μέσα στην Εκκλησία φλυαρώντας,κουβεντιάζοντας,με τα ...γυαλιά του ηλίου ακόμα στα μάτια μας,και κυρίως βαμμένες λες και πήγαμε σε καμιά κοσμική δεξίωση !

Ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι κατηγορηματικός πάνω σε αυτό :Προσέρχεσαι για να προσευχηθείς στο Θεό που με τα αμαρτήματά σου προσέκρουσες.

Εδώ δεν έχουν θέση ούτε τα κοσμήματα,ούτε το βάψιμο,ουτε τα πολυτελή ρούχα...

Που νομίζεις ότι πάς ?

Σε καμια κοσμική συγκέντρωση ?

Σε κανέναν ειδωλολατρικό γάμο?

Εκεί ταιριάζουν ολα αυτά...

Εδώ δεν έχεις ανάγκη απο τίποτε γιατί ήρθες να προσευχηθείς στο Δεσπότη Χριστό που με τα αμαρτήματα σου προσέκρουσες...

Λοιπον τι στολίζεσαι ?

Πώς μπορείς να στενάξεις και να δακρύσεις ?

Πώς μπορείς να προσευχηθείς με ζήλο με τέτοια εμφάνιση ?

Αλλά δεν είναι αυτό μόνο...

Σήμερα έχουμε ως απαραίτητο είδος στην καθημερινότητά μας και τα κινητά.

Τα κινητά κατέστησαν απαραίτητα για πολλούς λόγους.

Βλέπουμε όμως πολλούς και πολλές να τα κρατάνε και στην Εκκλησια και μάλιστα τοποθετημένα στο κανονικό προφιλ ,δηλαδή ακούγονται...

Οταν πάνε να δουν ένα έργο στον κινηματογράφο ή στο θέατρο,οι έχοντες αγωγή από μόνοι τους,οι μη έχοντες υπακούοντας στη σύσταση του ιδιοκτήτη του χώρου σβήνουν τα κινητά τους...

Στην Εκκλησία που τελείται η Λειτουργία,δηλαδή το υπερθέαμα,το μεγάλύτερο έργο του λαού,δεν πρέπει να σεβαστουμε τον ιδιοκτήτη του χώρου που είναι ο Θεός ?

Ηρθε η ώρα να σκεφθούμε τή θέση μας απέναντι του Θεού έτσι ώστε στην Εκκλησία τουλάχιστον να μην κολάζουμε και να μην κολαζόμαστε,αλλά μόνο να σωζόμαστε !

ΜΑΣ ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΕ Η ΝΤΙΝΑ ΑΠΟ ΑΘΗΝΑ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ

* ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΛΟΓΟ?

Τα λόγια των ανθρώπων σήμερα είναι και αύριο δεν είναι!

Δεν έχει σημασία τι θα πουν οι άνθρωποι, σημασία έχει τι θα πει ο Θεός!

Αυτός ο οποίος αγαπά τον Θεό και πιστεύει στον Θεό και ελπίζει στον Θεό, αυτός τελικά μένει στον αιώνα!

Πού είναι όλοι αυτοί που κατηγόρησαν τον Άγιο Νεκτάριο;

Όλοι χάθηκαν, αλλά ο άνθρωπος του Θεού έμεινε!

Ο συκοφαντημένος, ο αδικημένος, ο διαβεβλημένος, αυτός ο οποίος δεν είχαν λόγο κακό που δεν είπαν γι’ αυτόν, αυτός μένει και προσκυνούμεν σήμερα την εικόνα του!

Ο Άγιος Νεκτάριος με την παρουσία του μας έδειξε τα χαρακτηριστικά του αιώνα μας!

Εάν ήμασταν στην εποχή του Αγίου Νεκταρίου, κάθε βράδυ θα τον έδειχνε η τηλεόραση και θα τον κατέκριναν οι πάντες ως ανήθικο, ως άνθρωπο ο οποίος πλανούσε τις κοπέλες!

Ο Άγιος Νεκτάριος είναι κρίση για την εποχή μας!

Είναι κρίση για τα έργα μας!

Είναι κρίση για τα λόγια μας!

Ας είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί αδελφοί μου, ιδιαίτερα στις ημέρες μας που ακούμε και βλέπουμε με τόση ευκολία να λέγονται τόσα πολλά πράγματα, που τόσο εύκολα κανείς σήμερα μπορεί να πει για τον άλλον οτιδήποτε!

Ας προσέξουμε!

Στο τέλος εμείς που λέμε πολλά και τα γνωρίζουμε όλα, δεν θα υπάρχουμε!

Όμως, οι αδικημένοι άνθρωποι, που γνωρίζει ο Θεός, θα υπάρχουν εις τον αιώνα!

* ΜΗΝ ΤΑ ΒΑΖΕΙΣ ΜΕ ΓΡΙΟΥΛΑ

Μια γριούλα αναστενάζει και λέει:

— Κύριε!

Ένας άνδρας πού βρίσκεται δίπλα της, την ρωτάει:

— Τον είδες ποτέ τον Κύριο;

— Και βέβαια τον είδα!

— Και τι «άνθρωπος» είναι;

— Καλός,καλόψυχος,λεπτοκαμωμένος, πονάει για μας.

Κατάλαβε, ότι είχε να κάμει με έξυπνη γριά, αλλα δεν το έβαλε κάτω.

Ξαναρώτησε:

— Τον σατανά τον ειδές καμιά φορά;

— Και βέβαια τον είδα!

— Και πώς είναι αυτός;

— Να, ολόιδιος με σένα: καλοθρεμμένος, χοντρός, στο σώμα και στους τρόπους, και είρωνας! Επήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος.

Η γριούλα ήταν σπίρτο.

* ΑΛΙΜΟΝΟ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Όλοι μας έχουμε μια μητέρα.

Κι αν υποτεθεί, πως η δική μας είναι η χειρότερη μητέρα του κόσμου, για μας δεν πρέπει να παύσει να είναι το πιο ιερό και σεβαστό πρόσωπο απ' όλα τα πρόσωπα που έχουμε εδώ πάνω στην γη.

Είναι απορίας άξιο, το ότι υπάρχουν παιδιά που εγκαταλείπουν τους γονείς των έρημους, δίχως τροφή, δίχως στέγη, δίχως στοργή και ενδιαφέρον.

Και ασφαλώς, τέτοια παιδιά ποτέ δεν θα τα ευλογήσει ο Θεός και οπωσδήποτε δεν θα έχουν καλό τέλος.

* ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ...

Μια πολυμελής οικογένεια στην Αφρική πήρε την απόφαση να πωλήσει ένα από τα επτά παιδιά της.

Σκληρή απόφαση,τί μπορούσε όμως να κάνει;

Η φτώχεια και η δυστυχία θέριζε το σπίτι.

Μπροστά στις ανυπέρβλητες δυσκολίες, έπρεπε ένα τους παιδί να το πωλήσουν.

Ο έμπορος χτυπάει την πόρτα.

Τα παιδιά στην γραμμή.

Ποιο απ΄ όλα να πωλήσει;

Για το κάθε παιδί εύρισκε και ένα ξεχωριστό χάρισμα η μάνα.

Αρχίζει από το πρώτο και καταλήγει στο τελευταίο.

Όλα της είναι σπλάχνα.

Ποιο απ΄ όλα να αποκόψει;

Στο τέλος στρέφεται προς τον έμπορα και του δηλώνει την αδυναμία της να πωλήσει το παιδί της.

Το ίδιο όμως δεν συνέβη και με τον Θεό Πατέρα που θυσίασε τον Μονογενή αυτού Υιόν, για να λυτρώσει τα παιδιά Του , το ανθρώπινο γένος;

Η θυσία του Χριστού μας φανερώνει πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη του Θεού στον άνθρωπο και πόσο μικρή είναι δυστυχώς σήμερα η δική μας αγάπη σ' Εκείνον.

* ΘΕΛΕΙΣ ΖΩΗ ΑΙΩΝΙΑ?

Αιώνια ζωή κληρονομάει, όποιος τηρεί το θέλημα του Θεού. Μη κάνεις το λάθος να προβάλεις σαν «άλλοθι» δικό σου, το κακό παράδειγμα άλλων. Ακόμη και αν έχεις υπ' όψη σου χιλιάδες αμαρτωλούς παπάδες, πού σε σκανδάλισαν, -τίποτε για σένα δεν αλλάζει! Η αμαρτία τους εσένα, να σου βάλει μυαλό έπρεπε! Μη το ξεχνάς ποτέ!

Ο καθένας θα κριθή για την δική του πίστη και για τα δικά του έργα!.. Μία θα είναι τότε η απολογία. -Σε τί, και σε τί έκταση, έδειξες συ πίστη; -Σε τί, και σε πόση έκταση, ετήρησες και συ το θέλημα του Θεού; Μόνο έτσι, μπορείς να ελπίζεις, ότι θα αποφύγεις την γέεννα και την κόλαση. Μόνο έτσι, μπορείς να ελπίζεις και συ, ότι θά απολαύσεις την αιώνια ζωή.

* ΛΑΘΗ ΓΟΝΕΩΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Κανετε λαθος προς τα παιδια σας... -Όταν δίνετε στα παιδιά σας ότι κι αν σας ζητήσουν -Όταν γελάτε ειρωνικά για ένα λάθος που κάνουν τα παιδιά σας -Όταν δεν χρησιμοποιείτε ποτέ τις λέξεις: "Όχι" και "Μη" -Όταν δεν δίνετε υπευθυνότητες στα παιδιά σας να κάνουν κάτι μόνα τους -Όταν παίρνετε πάντα το μέρος των παιδιών σας έναντι των γειτόνων, των δασκάλων και άλλων -Όταν παίρνετε όλες τις αποφάσεις εσείς για λογαριασμό των παιδιών σας -Όταν εγγυάστε υπέρ των παιδιών σας για να βγάλετε από δύσκολες καταστάσεις, αντί να τα αφήσετε να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες των πράξεων τους για να διδαχτούν -Όταν φέρεστε υπερβολικά προστατευτικά στα παιδιά σας και δεν τους επιτρέπετε να ασχολούνται με κανονικές και υγιεινές δραστηριότητες -Όταν επιτρέπετε στα παιδιά σας να σας αντιμιλούν -Όταν κριτικάρετε τους άλλους μπροστά στα παιδιά σας Τα παιδια μαθαινουν απο οτι βλεπουν στους γονεις τους. Γινετε εσεις τα καλα παραδειγματα και ο καθρεπτης για τα παιδια σας.

* ΜΗΝ ΧΑΝΕΤΕ ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΣΑΣ...

Μην αποθαρρύνεστε!

Μην πικραίνεστε!

Έχουμε ελπίδα!

Ποιος μας έκλεψε την ελπίδα;

Όταν στηρίζουμε την ελπίδα μας στους ανθρώπους, αυτοί συχνά θα μας απογοητεύσουν, θα μας προδώσουν, θα μας εγκαταλείψουν.

Ένας μόνο δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ, ο Χριστός μας, ο Κύριός μας! Ας έχουμε την πεποίθησή μας, την ελπίδα, την στήριξή μας, την ασφάλειά μας στον Κύριο και ποτέ, μα ποτέ δεν θα απογοητευθούμε και ποτέ δεν θα πούμε: "άνθρωπον ουκ έχω"!

Ανθρώπους μπορεί να μην έχουμε, αλλά έχουμε μαζί μας τον Θεάνθρωπο, τον Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν, στον Οποίο στηρίζουμε τις πεποιθήσεις μας, τις ελπίδες μας και ενώπιόν Του εναποθέτουμε τα βάσανά μας, τις στενοχώριες μας αλλά και Του εμπιστευόμαστε την σωτηρία της ψυχής μας.

Αμήν.

* ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ?

...Συμβαίνει κι εμείς πολλές φορές να είμαστε μόνοι μας...

Όταν μας απασχολεί κάτι λέμε: Πού να το πούμε;

Να το πούμε στην γυναίκα μας, στα παιδιά μας, στον φίλο μας, ποιος θα μας καταλάβει; Μόνοι μας θα σηκώσουμε τον Σταυρό μας!

Υπάρχουν θέματα, προβλήματα, θλίψεις και στεναχώριες και βάσανα στον καθένα μας. Κανείς δεν μπορεί να μας καταλάβει.

Μόνοι μας θα τραβήξουμε τον δρόμο μας. Θα παλέψουμε και θα αγωνιστούμε.

Αυτή είναι η αλήθεια και η ιστορία του καθενός μας.

Γι' αυτό, όταν νοιώθουμε την μοναξιά μας, όταν δεν νοιώθουμε κανέναν δίπλα μας να μας στηρίξει, να μας χαμογελάσει, να μας παρηγορήσει, να απλώσει το χέρι του, να μας πει ένα λόγο παρηγορητικό, τότε που νοιώθουμε μόνοι μας, να ξέρουμε ότι μαζί μας έχουμε τον Θεό. Και όταν έχουμε μαζί μας τον Θεό, όταν έχουμε μαζί μας την αλήθεια, όταν έχουμε μαζί μας το δίκαιο, να μην στενοχωρείστε.

Ο καθένας μας θα σηκώνει τον σταυρό του και θα μπορεί να λέει από μέσα του: "άνθρωπον ουκ έχω", αλλά έχω τον Θεό!

Εμείς έχουμε τον Θεάνθρωπο.

Σ' Αυτόν να στηρίζουμε τις ελπίδες μας.

Όλοι μας γέλασαν φοβερά, μας σπάσαν της ψυχής τα φτερά.

Ένας μονάχα μας μένει πια ελπίδα και χαρά", κι Αυτός είναι μόνον ο Χριστός!

Δεν θα μας εγκαταλείψει, Δεν θα μας προδώσει, Δεν θα μας απογοητεύσει.

Και όταν εμείς Τον εγκαταλείπουμε Εκείνος μας ακολουθεί.

Τις ελπίδες μας, τις πεποιθήσεις μας, τα προβλήματά μας, στα χέρια του Θεού.

Ο Κύριός μας είναι Αυτός που θα μας στηρίζει, θα μας ενθαρρύνει, θα μας βοηθάει, θα μας ενισχύει και θα σηκώνει ένα μεγάλο μέρος από τον βαρύ σταυρό που όλοι μας σηκώνουμε.

Θα μας κρατάει από το χέρι, για να μας οδηγεί στο τέρμα, στην νίκη, στον θρίαμβο, στην σωτηρία, στην αιώνια Βασιλεία.

* ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ

- Δώσε στη γυναίκα ψίχουλα να πάρεις καρβέλια, δώσε καρβέλια και δε θα πάρεις τίποτα. - Σπίτι χωρίς γυναίκα, εκκλησία δίχως παπά - Γυναίκα που έχει και μυαλό, στο σπίτι βάζει θησαυρό - Η γυναίκα με το κλάμα και ο κλέφτης με τους όρκους - Γυναίκα οργισμένη, θάλασσα φουρτουνιασμένη - Ο διάολος χτυπάει τη γυναίκα και αυτή μετά τον άντρα της - Η ζωή της γυναίκας είναι ο καθρέπτης της - Δάκρυα γυναίκας, βρύση πονηριάς - Πες σε μια γυναίκα ότι είναι όμορφη, κι εκατό φορές ο διάολος θα έρθει να της το επαναλάβει.

* ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΝΤΕ ΓΛΩΣΣΕΣ ΣΕ 20 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ

Ἡ πρώτη εἶναι τὸ χαμόγελο... Ἡ δεύτερη εἶναι τὰ δάκρυα... Ἡ τρίτη εἶναι τὸ ἄγγιγμα... Ἡ τέταρτη εἶναι ἡ προσευχή... Ἡ πέμπτη εἶναι ἡ ἀγάπη... Μὲ αὐτὲς τὶς πέντε γλῶσσες γυρίζεις ὅλη τὴ γῆ καὶ ὅλος ὁ κόσμος εἶναι δικός σου. Ὅλους τους ἀγαπᾷς τὸ ἴδιο. Ἀσχέτως θρησκείας καὶ ἔθνους. Ἀσχέτως μὲ ὅλα. Παντοῦ ὑπάρχουν ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ. Καὶ δὲν ξέρεις αὐτὸς ποὺ βλέπεις σήμερα, ἂν αὔριο δὲ θὰ εἶναι ὁ Ἅγιος...

* ΦΤΑΙΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ?

Στὸ πανεπιστήμιο ὑπῆρχε ἕνας καθηγητὴς μὲ φήμη γιὰ τὴν ἐχθρότητά του πρὸς τὴν χριστιανικὴ πίστη.

Στὸ πρῶτο μάθημα τοῦ πρώτου ἑξαμήνου, ἐὰν ὑπῆρχε ἀνάμεσα στοὺς φοιτητὲς κάποιος θρησκευόμενος, ἐπιχειροῦσε νὰ χλευάσει τὴν πίστη του. Ρώτησε λοιπὸν τοὺς φοιτητές: - Τὰ πάντα εἶναι δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ; Ἕνας φοιτητὲς μὲ βεβαιότητα εἶπε: - Μάλιστα, κύριε καθηγητά. Ὁ καθηγητὴς εἶπε: - Ἀφοῦ τὰ πάντα δημιούργησε ὁ Θεός, τότε καὶ τὸ Κακὸ εἶναι δικό του δημιούργημα καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἀρχὴ ὅτι τὰ ἔργα μας καθορίζουν τί εἴμαστε, ὁ Θεὸς εἶναι τὸ Κακό. Ὁ φοιτητὴς δὲν εἶχε νὰ πεῖ τίποτα καὶ ὁ καθηγητὴς ἱκανοποιημένος μὲ τὸν ἑαυτό του εἶπε στοὺς φοιτητὲς πὼς ἡ πίστη στὸ Θεὸ εἶναι μύθος. Ἕνας φοιτητὴς σήκωσε τὸ χέρι του καὶ εἶπε: - Κύριε καθηγητά, μπορῶ νὰ σᾶς ρωτήσω κάτι; - Βεβαίως, ἀπάντησε ὁ καθηγητής. - Κρύο ὑπάρχει, κύριε καθηγητά; - Τί ἐρώτηση εἶναι αὐτή; Βεβαίως ὑπάρχει. Ποτὲ δὲν ἔνιωσες κρύο; Οἱ φοιτητὲς γέλασαν μὲ τὴν ἐρώτηση τοῦ συμμαθητῆ τους. Ὅμως ὁ φοιτητὴς συνέχισε: - Στὴν πραγματικότητα, ὅμως κρύο δὲν ὑπάρχει. Σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους τῆς φυσικῆς, ἐκεῖνο ποὺ ἐμεῖς θεωροῦμε κρύο εἶναι ἀπουσία θερμότητας. Τὸ ἀπόλυτο «μηδέν» (-460 βαθμοὺς Fahrenheit ἢ -273 Celsius) εἶναι ἡ πλήρης ἀπουσία θερμότητας. Κρύο δὲν ὑπάρχει. Ἐμεῖς δημιουργήσαμε αὐτὴ τὴ λέξη γιὰ νὰ περιγράφουμε τί νιώθουμε ὅταν δὲν ὑπάρχει θερμότητα. Μετὰ ὁ φοιτητὴς συνέχισε: - Τί λέτε, κύριε καθηγητά, σκοτάδι ὑπάρχει; - Βεβαίως ὑπάρχει, ἀπάντησε ὁ καθηγητής. - Ὄχι κύριε καθηγητά, καὶ σκοτάδι δὲν ὑπάρχει. Στὴν πραγματικότητα τὸ σκοτάδι εἶναι ἀπουσία φωτός. Ἐμεῖς μποροῦμε νὰ ἐρευνοῦμε τὸ φῶς, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε τὸ σκοτάδι. Μποροῦμε νὰ χρησιμοποιήσουμε τὴν πρίσμα τοῦ Νεύτωνα γιὰ νὰ ἀποσυνθέσουμε τὸ φῶς σὲ ἄλλα χρώματα καὶ νὰ ἐρευνήσουμε τὸ μῆκος κύματος τοῦ κάθε χρώματος. Ὅμως δὲν μποροῦμε νὰ μετρήσουμε καὶ νὰ ἀποσυνθέσουμε τὸ σκοτάδι. Ἡ ἀκτίνα τοῦ φωτὸς μπορεῖ νὰ μπεῖ στὸ σκοτάδι καὶ νὰ τὸ φωτίζει. Πῶς μπορεῖτε νὰ μετρήσετε σὲ τί βαθμὸ εἶναι σκοτάδι; Μόνο μετρώντας τὸ ποσοστὸ τοῦ φωτός. Δηλαδή, τὸ σκοτάδι εἶναι μία ἔννοια τὴν ὁποία οἱ ἄνθρωποι χρησιμοποιοῦν γιὰ νὰ περιγράψουν τῆς καταστάσεις ὅταν ἀπουσιάζει τὸ φῶς. Καὶ μετὰ ὁ φοιτητὴς ρώτησε: - Κύριε καθηγητά, Κακὸ ὑπάρχει; Ὁ καθηγητὴς ἀπάντησε μέ, ὄχι καὶ μεγάλη, βεβαιότητα: - Δὲν εἶναι Κακὸ αὐτὸ ποὺ βλέπουμε καθημερινά; Ἡ σκληρότητα μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, πολλὰ ἐγκλήματα καὶ βία παντοῦ στὸν κόσμο, ὅλα αὐτὰ κατὰ τὴ γνώμη μου εἶναι παραδείγματα ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι ὑπάρχει Κακό. - Κακὸ δὲν ὑπάρχει, κύριε καθηγητά. Τὸ Κακὸ εἶναι ἁπλὰ ἀπουσία Θεοῦ.

Εἶναι μία λέξη ποὺ μοιάζει τὸ κρύο καὶ τὸ σκοτάδι, δηλαδὴ λέξη ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἐπινόησαν γιὰ νὰ περιγράφουν τὴν ἀπουσία Θεοῦ. Ὁ Θεὸς δὲν δημιούργησε τὸ Κακό. Τὸ Κακὸ δὲν εἶναι σὰν τὴν ἀγάπη, ποὺ ὑπάρχει ὅπως ἡ θερμότητα καὶ τὸ φῶς. Τὸ Κακὸ εἶναι ἀποτέλεσμα ἀπουσία στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου θεϊκῆς ἀγάπης. Εἶναι σὰν τὸ κρύο ποὺ ἔρχεται ὅταν ἀπουσιάζει ἡ θερμότητα, ἢ σὰν τὸ σκοτάδι ποὺ ἔρχεται ὅταν δὲν ὑπάρχει φῶς. Καὶ ὁ καθηγητὴς δὲν εἶχε νὰ ἀπαντήσει τίποτα...

* ΜΕΡΙΚΑ ΜΥΣΤΙΚΑ...

Οι χριστιανοί έχουν χρέος, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου, να γίνουν άγιοι και τέλειοι. Η τελειότητα και η αγιότητα χαράσσονται πρώτα βαθιά στην ψυχή του χριστιανού, και από εκεί τυπώνονται και στις σκέψεις του, στις επιθυμίες του, στα λόγια του, στις πράξεις του. Έτσι, η χάρη του Θεού, που υπάρχει στην ψυχή, ξεχύνεται και σ’ όλο τον εξωτερικό χαρακτήρα. Ο χριστιανός οφείλει να είναι ευγενικός με όλους. Τα λόγια και τα έργα του να αποπνέουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος που κατοικεί στην ψυχή του, ώστε να μαρτυρείται η χριστιανική του πολιτεία και να δοξάζεται το όνομα του Θεού. Όποιος είναι μετρημένος στα λόγια, είναι μετρημένος και στα έργα. Όποιος εξετάζει τα λόγια που πρόκειται να πει, εξετάζει και τις πράξεις που πρόκειται να εκτελέσει, και ποτέ του δεν θα υπερβεί τα όρια της καλής και ενάρετης συμπεριφοράς. Τα χαριτωμένα λόγια του χριστιανού χαρακτηρίζονται από λεπτότητα και ευγένεια. Αυτά είναι που γεννούν την αγάπη, φέρνουν την ειρήνη και τη χαρά. Αντίθετα, η αργολογία γεννάει μίση, έχθρες, θλίψεις, φιλονικίες, ταραχές και πολέμους. Ας είμαστε λοιπόν πάντοτε ευγενικοί. Ποτέ από τα χείλη μας να μη βγει λόγος κακός, λόγος που δεν είναι αλατισμένος με τη χάρη του Θεού, αλλά πάντοτε λόγοι χαριτωμένοι, λόγοι αγαθοί, λόγοι που μαρτυρούν την κατά Χριστόν ευγένεια και την ψυχική μας καλλιέργεια.

* ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΣ?

Οταν μιλας... -Να είσαι απλός -Να είσαι ευαίσθητος -Να μη μιλάς συνέχεια εσύ, αλλά να μάθεις ν' ακούς και τους άλλους -Ενθάρρυνε τους άλλους να σου μιλάνε, αντί να τους πάρεις "μονότερμα" μιλώντας συνέχεια εσύ -Να θυμάσαι πως οι άνθρωποι σε κρίνουν περισσότερο από το πώς μιλάς, παρά από το τι λες -Όταν μιλάς, να μην περιμένεις μία γυναίκα να δεχτεί τα όσα λες με τον ίδιο τρόπο που θα τα δεχόταν ένας άνδρας, κι αντίστροφα

* ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ?

Ζούμε στην εποχή που άνθρωπος έχει κατακτήσει τα περισσότερα επιτεύγματα στην ιστορία του.

Παρόλο την τεχνολογική πρόοδο και την εξέλιξη, η κοινωνία στην οποία ζούμε, κυριαρχείται από ένα καθημερινό και "αθεράπευτο" στρες και άγχος.

Ποιοι είναι οι στόχοι στη ζωή σου;

Να αποκτήσεις περισσότερα χρήματα, μεγαλύτερο σπίτι, καλύτερο αυτοκίνητο και πλατύτερη φήμη στην κοινωνία;

Αυτά είναι δυστυχώς τα χαρακτηριστικά του πετυχημένου ανθρώπου που η αρνησίθεη κοινωνία μας προωθεί μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Αν υιοθετήσεις τις υπαγορεύσεις αυτές είσαι χαμένος και προορισμένος να ζήσεις στη δύνη μιας ανήλεης πίεσης χωρίς τελειωμό.

Αντίθετα αν ψάξεις να βρεις γιατί ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο και ποιος είναι ο τελικός σκοπός της ύπαρξης του, αν θελήσεις να ακολουθήσεις τις Θεϊκές επιταγές, πηγαίνοντας ακόμα και ενάντια στο ρεύμα του κόσμου αυτού, αντί να αυξηθεί η πίεση στη ζωή σου, θα αμβλυνθεί.

Εάν συντονιστείς με το θέλημα του δημιουργού Θεού για τη ζωή σου, θα ανακαλύψεις μοναδικές πηγές άντλησης δύναμης που θα σε βοηθήσουν να ακολουθήσεις μια μοναδική πορεία ζωής απολαμβάνοντας κάθε στιγμή της ζωής που ο Θεός σου δίνει στην οικογένειά σου, στην εργασία και στην εκκλησία.

* ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ...ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Τα επτα θαυματα του κοσμου μας ειναι τα εξης: -ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ -ΝΑ ΑΚΟΥΣ -ΝΑ ΑΓΓΙΖΕΙΣ -ΝΑ ΓΕΥΕΣAI -ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ -ΝΑ ΓΕΛΑΣ -ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ Τα πραγματα που παραβλεπουμε σαν απλα και συνηθισμενα και που τα παιρνουμε για δεδομενα, ειναι πραγματικα τοσο εκπληκτικα και αξια θαυμασμου. Τα πιο πολυτιμα πραγματα στην ζωη δεν μπορεις να τα χτισεις με το χερι, ουτε να τα αγορασεις

* ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ?

Είναι αδιαμφισβήτητη αλήθεια ότι οι περισσότεροι από εμάς, ακόμη και αυτοί που θεωρούμε πως πιστεύουμε στο Θεό με τον άλφα η βήτα τρόπο απέχουμε κατά πολύ από την ουράνια σωτήρια έλξη.

Πνιγόμαστε στις βιοτικές μέριμνες και ως οι άσωτοι της γνωστής παραβολής καταβροχθίζουμε την περιουσία του Πατρός μας άνευ του παραμικρού δείγματος μετανοίας.

Ως τυφλοί δεν βλέπουμε πως κυλιόμαστε σαν τους χοίρους και η δυσωδία που αναβλύζουμε μεταφράζεται ως αποξένωση, ως απανθρωπιά, ως απομόνωση στα στενά όρια που θέσαμε σε συνεργασία με τους μηχανισμούς της διαβολής οι ίδιοι στον εαυτό μας.

Έτσι, αγαπάμε αυτούς μόνο που μας αγαπούν.

Μισούμε και αδιαφορούμε για τους υπολοίπους.

Φροντίζουμε διακαώς για την τέρψη του σώματος, αδιαφορώντας πλήρως για τη ψυχή μας. Σε ορισμένες εκλάμψεις και από φόβο της πρόγευσης του θανάτου, τυπικά εκτελούμε υποκριτικά εικονικά θεάρεστες πράξεις, για να έχουμε μία τυπική δικαιολογία, σαν και αυτή του Αδάμ και της Εύας, όταν συναντήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο τον Θεό.

Κατηγορηματικά αρνούμαστε να συντονίσουμε τις κατατρεγμένες ψυχές μας στο θέλημα του Θεού και κλείνουμε ερμητικά την πόρτα στον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Αρνούμαστε να Τον συναντήσουμε.

Αρνούμαστε να καταστούμε η φάτνη μέσα στην οποία θα γεννηθεί, για να μας αναγεννήσει και να μας οδηγήσει σε μία αδιάλειπτη ευχαριστηριακή και δοξολογική προς τον Θεό πορεία, κατά την οποία οι βιοτικές μέριμνες αποτελούν δευτερεύον και ασήμαντο στοιχείο. Αρνούμαστε να συμμετάσχουμε στον ουράνιο χορό μαζί με τους αγίους και τους αγγέλους. Γυρίζουμε την πλάτη στην αλήθεια και στρεφόμαστε ορμητικά σαν τη διψασμένη δορκάδα στο ψεύδος, στην απάτη και συνειδητά παγιδευόμαστε στις μηχανορραφίες του πονηρού. Βαδίζουμε σε μία νέα Βαβέλ μέσα από τα γνωστά μονοπάτια των Σοδόμων και Γομόρρων.

* Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ...

Η προσευχή του Ορθοδοξου Χριστιανού πρεπει να γίνεται πρώτον με ειρηνική διάθεση,ύστερα με ησυχία και κοσμιότητα.

Οταν προσεύχεται μαζί με άλλους στην Εκκλησία,πρέπει να αποφεύγει τις εξωτερικεύσεις της ευλαβείας του και τις δυνατές φωνές που φέρνουν σύγχυση και στον ίδιο και στους άλλους. Η προσευχή οφείλει να γίνεται με εσωτερικό πόνο της καρδιάς και με ήρεμο νου αφωσιωμένο στο Θεό.

Οι πνευματικώτεροι άνθρωποι προσεύχονται αθόρυβα με στεναγμούς αλαλήτους.

Έτσι διατηρούν την ψυχική τους γαλήνη.

Οι άλλοι δεν συγκρατούν τον εαυτό τους.

Προσεύχονται μεγαλοφώνως,με εκδηλώσεις εξωτερικές,που συχνά σκανδαλίζουν τους άλλους.

Ο πραγματικός Ορθοδοξος Χριστιανός πρέπει να αποφεύγει την ακαταστασία και τα εξωτερικά σχήματα.

Να προτιμά την τάξη,την ησυχία και την ταπείνωση.

Όσοι Ορθοδοξοι Χριστιανοί διάλεξαν αυτό το δρόμο,έγιναν παράδειγμα και φως για πολλούς άλλους.

* Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΟΥ...

Οι άγγελοι δημιουργήθηκαν πρίν από τον ορατό κόσμο και τον άνθρωπο.

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Θεολογία, όπως συνοψίζεται στην διδασκαλία του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, οι άγγελοι είναι υπάρξεις πνευματικές, αεικίνητες, ελεύθερες, ασώματες, που υπηρετούν τον Θεόν και είναι κατά χάριν αθάνατες.

Τό σχήμα και την κατάσταση των υπάρξεων αυτών, μόνον ο Θεός τα γνωρίζει.

Είναι όμως ασώματοι και αεικίνητοι οι άγγελοι σε σχέση με τούς ανθρώπους.

Σέ σύγκριση με τον Θεό, τον μόνον ασώματο, είναι δυσκίνητοι και υλικοί.

Είναι πλασμένοι από λεπτή ύλη.

Μόνον ο Θεός είναι αληθινά άϋλος και ασώματος.

Δέν έχουν ανάγκη από γλώσσα και ακοή, αλλά πληροφορούνται μεταξύ τους τα προσωπικά διανοήματα και τις αποφάσεις τους, χωρίς τον προφορικό λόγο.

Όταν επικοινωνούν με τούς ανθρώπους, τότε λαμβάνουν σχήμα και μορφή για να μπορούν οι άνθρωποι να τούς βλέπουν.

Η θέα τους είναι φωτεινή και τα ρούχα τους είναι συνήθως λευκά, πράγμα που φανερώνει την καθαρότητά τους.

Τροφή τους είναι η θέα του Θεού, τον Οποίο βλέπουν, κατά το μέτρο της δυνατότητός τους. Οι άγγελοι και οι αρχάγγελοι, διαφυλάττουν τα μέρη της γής, είναι άρχοντες των λαών και των χωρών, όπως τούς όρισεν ο Δημιουργός, τακτοποιούν τα ανθρώπινα και προστατεύουν όσους τούς επικαλούνται, κυρίως από το μίσος και την μανία του διαβόλου.

Σέ κάθε Θεία Λειτουργία, η οποία είναι Σύναξη ουρανού και γής, συλλειτουργούν με τον Αρχιερέα ή τον Ιερέα άγγελοι.

Στήν μικρή είσοδο, ο Λειτουργός παρακαλεί τον Κύριο να στείλη αγγέλους, για να συλλειτουργήσουν μαζί του και θα συνδοξολογήσουν την αγαθότητα του Θεού.

Ο Διάκονος, επίσης, δέεται: «άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα των ψυχών και των σωμάτων ημών παρά του Κυρίου αιτησώμεθα».

Από την ώρα που βγήκαμε από την μήτρα της Εκκλησίας, την Κολυμβήθρα του βαπτίσματος, μάς παραστέκει ένας άγγελος, ο οποίος είναι φύλακας των ψυχών και των σωμάτων μας.

Δέν φεύγει από κοντά εάν εμείς δεν τον διώξουμε με την αμαρτωλή ζωή μας.

Εκείνο που τον ξαναφέρνει κοντά μας είναι η αληθινή μετάνοια.

Οι άγγελοι χαίρονται και πανηγυρίζουν, όταν κάποιος μετανοή ειλικρινά.