...Επειδή αμαρτάνουμε,αυτό λέει ή 'Αγία Γραφή.
Όποιος αμαρτάνει θα αρρωστήσει και θα πέσει στα χέρια των γιατρών.
Πολλές είναι οι αρρώστιες πού προέρχονται από τις αμαρτίες,πολλές, Όχι όλες.
Στην περίπτωση αυτή το φάρμακο το ξέρουμε.
Το είπε ο Κύριος στον παραλυτικό της Βηθεσδά.
Θυμηθείτε τα λόγια του: Άρρωστοι πού γίνατε καλά, μη ξαναμαρτάνετε, για νά μη σάς συμβούν χειρότερα.
Σάς το λέει ο Χριστός. Ακούστε τη φωνή του.
-Για νά θυμόμαστε το Θεό.
Κάποιος πήγε νά επισκεφθεί έναν άρρωστο.
Ό επισκέπτης εξέφρασε όλη του τη συμπάθεια και τη λύπη για την αρρώστια του.
Αλλά ο άρρωστος του είπε κάτι πού τού έκανε εντύπωση και πού το θυμόταν σε όλη του τη ζωή.
Είπε ο άρρωστος στον επισκέπτη του: «Ξέρεις γιατί ο Θεός μάς αφήνει, πολλές φορές, νά πέσουμε στην πλάτη;
Για νά κοιτάξουμε λίγο και προς τα άνω!...».
Έτσι είναι,στην ανάγκη, στην αρρώστια, θυμόμαστε το Θεό.
-Για νά μετανοούμε.
Ή θύμιση του Θεού συντελεί, σχεδόν πάντοτε, στη μετάνοια.
Οι περισσότεροι άρρωστοι, μαζί με τη θεραπεία τους, μετανοούν για τις αμαρτίες τους και γίνονται άλλοι άνθρωποι,καλύτεροι.
Ας το ξαναπούμε- οι αρρώστιες φέρνουν τον άρρωστο, τις περισσότερες φορές, κοντά στο Θεό.
-Για νά ταπεινωνόμαστε.
Ό Θεός μάς θέλει ταπεινούς.
Μπορεί νά ταπεινώσει όλους τούς υπερήφανους.
Και μπορεί νά το κάνει αυτό με πολλούς τρόπους.
Ένας τρόπος είναι και ή αρρώστια.
Κάτω από τα χτυπήματα της αρρώστιας όλοι σκύβουν το κεφάλι τους και ομολογούν τη μηδαμινότητά τους μπροστά στο Θεό.
-Για νά δοκιμαζόμαστε.
Λέμε ότι πιστεύουμε και αγαπούμε το Θεό.
Πώς όμως θα φανεί αυτό;
Μόνο μέσα στις δοκιμασίες.
Και μία από τις δοκιμασίες είναι και ή αρρώστια.
Όποιος μέσα στην αρρώστια και στον πόνο του δεν γογγύζει και δεν παραπονείται κατά τού Θεού, άλλά δέχεται σιωπηλά το σταυρό της δοκιμασίας αυτής, αυτός είναι πραγματικός χριστιανός, μόνο αυτός.
Οι άλλοι πού γογγύζουν δεν είναι,και ας λένε ότι είναι.
Όλοι οι άγιοι πέρασαν δοκιμασίες στη ζωή τους.
Πολλές δοκιμασίες.
Ποιό πρώτο και ποιο δεύτερο παράδειγμα νά αναφέρουμε;
Είναι τόσα πολλά.
Όλοι οι άγιοι και μάρτυρες.
-Για νά γινόμαστε συμπονετικοί.
Η αρρώστια, ο πόνος, μαλακώνει και την πιο σκληρή καρδιά.
Άνθρωποι πού πρώτα περνούσαν αδιάφοροι μπροστά από πονεμένους συνανθρώπους τους, ύστερα από κάποια τους αρρώστια άλλαξαν διαγωγή.
Έγιναν καλοί Σαμαρείτες και σκύβουν πάνω τους με συμπόνια, όπως και εκείνος, ο καλός Σαμαρείτης τής παραβολής στον πληγωμένο οδοιπόρο.
Ό άρρωστος, μετά τη θεραπεία του, γίνεται συμπονετικός άνθρωπος.
Κι αυτός είναι εκείνος πού πιο πολύ σκέπτεται και επισκέπτεται τούς άρρωστους.
Αυτός πού αρρώστησε και πόνεσε.
Για νά σκεπτόμαστε τον ουρανό.
Εδώ στη γη είμαστε «ξένοι και παρεπίδημοι».
Ή πατρίδα μας ή αιώνια είναι ο ουρανός.
Τα συμφέροντα μας είναι στον ουρανό.
Συμπέρασμα:
Λιγότερα ακίνητα στη γη.
Λιγότερα λεφτά στις Τράπεζες.
Τα περισσότερα σε έργα αγάπης, φιλανθρωπίας και ιεραποστολής.
Με τον τρόπο αυτό, μαζί με τη μετάνοια, λύνουμε το πρόβλημα τού ουρανού.
Το σπουδαιότερο πρόβλημα.
Αδελφή ψυχή,Γι' αυτό αρρωσταίνουμε.
Για τούς λόγους πού είπαμε.
Σκέψου πάνω στους λόγους αυτούς και βγάλε τα ανάλογα συμπεράσματα.
Συμπεράσματα, πού εύχομαι νά σε οδηγήσουν στο Σωτήρα μας Χριστό.
